Money, money, money: van Pillen, Poeders en Prikken naar Godsdienstige Grandeur, deel I

Arles, Zuid-Frankrijk. En nee, ik heb me niet op de bekende Zwarte Zaterdag in Frankrijk  tussen al die verdwaasde vakantielemmingen gestort die zo nodig in honderden kilometers lange files op de Route du Soleil urenlang zuidwaarts kruipen. Asjeblieft zeg, hoe gek kun je zijn! Nee, ik was daar al eerder dit jaar. En nee, ik was daar niet vanwege onze Vincent, Vincent van Gogh. Ik was er omdat ik vijf jaar geleden onderstaande in wording zag.

En dat ding in wording, La Tour, is nu af. Architect Frank Gehry, ja, die van wereldfaam en van bijvoorbeeld het museum in Bilbao, heeft weer eens één van zijn befaamde verwrongen eieren gelegd. Waardoor opdrachtgever Maja Hoffmann, telg van het stinkend rijke farmaceutische Hoffmann-La Roche concern uit Zwitserland, haar grote droom van het ‘LUMA Arles au Parc des Ateliers’ waarheid heeft zien worden.

het spoorwegcomplex zoals ’t er ooit bij lag
en zoals het nu is

Het door haar aangekochte gigantisch grote, oude emplacement waar ooit treinen en treinonderdelen werden gerepareerd in grote en kleinere hallen is volstrekt onherkenbaar veranderd. Terwijl die hallen er toch nog steeds staan. Maar nu om samen met die alien-toren van Gehry dat Parc des Ateliers te vormen. Een, om maar eens haar eigen woorden te gebruiken,  interdisciplinaire creatieve campus waar door middel van tentoonstellingen, conferenties, live performance, architectuur en design, denkers, kunstenaars, onderzoekers, wetenschappers de relaties tussen kunst, cultuur, milieu, mensenrechten en onderzoek ter discussie stellen.

toegangsweg vanaf het parkeerterrein
eerste aanblik en toegang

Nou, daar kun je natuurlijk wel wat mee, met zo’n doelstelling. Zeker als ’t dan ook nog best wat mag kosten. 150 Miljoen zette Maja er uit haar behoorlijk gevulde spaarpotje voor opzij. Levensgezel kon bij het aanschouwen van al dat moois natuurlijk niet nalaten een wat ironische vraag te stellen en gelijk ook maar het antwoord te geven.”En wie zouden dat nou eigenlijk echt betaald hebben? Wij dus! Door ons door Hoffmann te laten prikken en door Hoffmannpilletjes en poedertjes te slikken”. Om direct relativerend toe te voegen dat ze voor dat bedrag natuurlijk ook een leuk oligarchenjachtje had kunnen aanschaffen maar nu in plaats daarvan wel een prachtig cultuurcomplex realiseerde dat ook nog eens vrij toegankelijk is.

klein stukje van het park
en natuurlijk is er horeca met prachtige uitzichten
nog meer horeca

Want dat is een hele grote plus voor Maja. Het nieuwe park kun je zo binnenlopen. Een park met honderden net aangeplante maar al verduveld grote bomen. Want kleine boompjes die nog flink moeten doorgroeien voor ’t wat is, nee, daar deden ze niet aan. De nieuwe, gigantisch grote parkeerplaats in de buurt is ook vrij. Voor de exposities in La Tour en andere gebouwen hoef je alleen maar op de website https://www.luma.org/fr/arles.html  je toegangsbiljet kosteloos te reserveren. Om bij de entree door een legertje jonge mensen enthousiast begroet en voorzien te worden met allerlei nuttige informatie. “Daar kunnen ze bij Museum Voorlinden in Wassenaar nog wat van leren”, zo ging door me heen. Voor dat kunstspeeltje van de ook behoorlijk rijke Joop van Caldenborgh, een prachtig  kunstspeeltje trouwens, betaal je bijna €20 toegang. En houd je Museumkaart en Rembrandtpas maar gewoon op zak. Niet geldig. Maar ja, het vermogen van Joop wordt dan ook geschat op slechts een schamele €800 miljoen. Elke extra stuiver is dus van harte welkom. Maar dat terzijde.

Die La Tour is absoluut indrukwekkend, zowel van buiten als van binnen.

uitzicht vanaf La Tour op het oude Arles
levensgezel leeft zich, net als ik, uit met fotograferen, let op de weerspiegeling bovenin vanwege een reusachtige spiegel in het plafond
Frank Gehry heeft zich ook helemaal kunnen uitleven, met zelfs nog een glijbuis
prachtig toch, al die blokken?

De kunst is natuurlijk de keuze van Maja Hoffmann. Niet altijd mijn keus. Maar ja, de kunstwereld bestaat nu eenmaal uit vele parallelle universums. Hier een paar indrukken ervan, verspreid door La Tour.

hier een paar foto’s van kunst die me nog wel aansprak
bij de liften een muur van uitgekristalliseerde zoutblokken
deel van het trappenhuis
kunst in het park

Eigenlijk was mijn plan nu gelijk door te schrijven naar een soortgelijk groots project, even buiten Arles. Alleen wat eeuwtjes ouder. Maar dat gaat ’t niet worden, te veel. Vandaar dus een snelle ‘deel I’ in de titel erbij getikt met nog een klein opgetild sluiertipje tot slot.

Want ook een project dat indirect mee tot stand kwam via de penningen van de gewone mens.  Niet door lichamelijk geabsorbeerde pillen, poeders en prikken maar door een in de geest diep doorgedrongen devotie. Welk project ik bedoel? De Montmajour.

vanaf de toren zicht in de verte op de Montmajour

Oh ja, en Van Gogh speelt ook nog een rolletje. Tot volgende week.

TOOS

15 gedachten over “Money, money, money: van Pillen, Poeders en Prikken naar Godsdienstige Grandeur, deel I

  1. Pluspunt die gratis toegang natuurlijk maar toch prikt die rijkdom uit “pillen en poeders” verkregen me meer. Mooi om iets te doen voor de omgeving waar ze opgroeide maar ze hád natuurlijk zoveel meer voor veel mensen kunnen doen door met wat minder winst genoegen te nemen.
    Voor mij veel te ver weg dus ik zal er nooit komen. Voorlinden ligt wél binnen mijn bereik maar is er nog niet van gekomen, en nu ik lees dat de museumkaart er niet geldig is kan dat bést nog even duren. Bedankt voor de tip.

    Geliked door 1 persoon

      1. En misschien wel een beetje terecht, waar de wetenschappers die de spullen ontwikkelen relatief ( maar hoef je ook geen medelijden me te hebben) weinig verdienen verdient een artsenbezoeker om de boel aan de man te brengen makkelijk vijf ton per jaar in dollars.

        Geliked door 1 persoon

  2. Wat mooi is dit; het lijkt me fantastisch om daar rond te lopen. Maar door jouw prima foto’s krijg je wel een beetje het idee. Eindelijk iemand die het begrepen heeft: gratis toegang. Hopelijk leest de armlastige Joop van Caldenborgh jouw blog. Misschien komt hij tot inkeer. Het is gewoon belachelijk wat je in Nederland moet betalen voor de musea, wanneer je niet in het bezit bent van een museumkaart.

    Geliked door 1 persoon

    1. En bij die armlastige Joop van Caldenborgh kom je er dus ook niet gratis in met Museumkaart en Rembrandtkaart. Daarin is hij een van de heel weinigen. We kunnen nog een voorbeeld nemen aan Engeland waar, afgezien van speciale exposities, The National Gallery en het British Museum gewoon gratis toegankelijk zijn.

      Like

  3. Groot, groter, grootst. Of toch niet? Wel fijn dat alles gratis toegankelijk is. Ik spring niet meteen in de auto want er is dichtbij nog zoveel moois te zien. Gisteren ontdekte ik bij toeval Schloss Spielberg. Ooit van gehoord? Ik ga er zeker over schrijven.

    Geliked door 1 persoon

    1. Dat Schloss Spielberg was me inderdaad onbekend. Ik heb net even een filmpje bekeken en dat maakt inderdaad nieuwsgierig. Met dat groot, groter, groots ben ik het gedeeltelijk eens. Maar ik heb bij het Parc des Ateliers niet het idee dat Maja Hoffmann hier alleen haar eigen ego aan het strelen, ze wil echt wat doen voor de omgeving waarin ze als kind is opgegroeid. Over het architectenego van Frank Gehring zullen we ’t maar niet hebben.

      Geliked door 1 persoon

  4. Dag Toos, altijd lees ik jouw dynamisch geschreven verhalen met een brede glimlach.. en het is een cadeau dat de veelzijdige kunst met humor zomaar thuis te zien is. Dank! Ik ben steeds weer benieuwd naar het vervolg.
    Lieve groet, Tanja

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.