Categorie archief: sponsor

K10D Bergen (NH), here I come!


In 2020 kon ’t allemaal niet doorgaan. Iets met een virusje en een pandemietje. Maar nu wel. Dankzij de inventiviteit, denkkracht en doorzettingsvermogen bij fundamenteel onderzoek van een groep slimme wetenschappers.  Daardoor lag de kennis voor een nieuw vaccin voor het grijpen en klinken de fileberichten ’s morgens weer bijna als vanouds. Ook kan nu wel de 10e en dus jubileumeditie van StalKunst9 bij de 28e editie van de K10D van Bergen doorgaan. Van vrijdag 22 tot zondag 31 oktober.

Toch even voor de duidelijkheid, dat K10D staat voor de Kunst Tien Daagse die sinds 1993 jaarlijks in dat bekende kunst en kunstenaarsdorp Bergen in Noord-Holland wordt georganiseerd. Op allerlei locaties binnen en buiten het dorp en ook in Bergen aan Zee. Alleen vorig jaar dus even niet. Maar nu is er dan toch voor de tiende keer die manifestatie Stalkunst9. In een oude koeienstal aan de Voert 9 in het buitengebied van Bergen. Een koeienstal? Toos, wat doe jij in godsnaam in een koeienstal?

een gedeeltelijk overzicht van alle locaties, met midden onder de plek van Voert 9 bij die dichte verzameling vierkantjes

Dat was inderdaad ook de vraag die ik mezelf stelde toen Elisabeth Leyen begin 2018 vroeg of ik aan de door haar georganiseerde  expositie Stalkunst9 wilde meedoen. Hoe ik Elisabeth had leren kennen is een verhaal dat ik hier al eens vertelde. Mogelijk belandt daardoor misschien nog eens een kunstbijdrage van mij in het Rijksmuseum.

samen met Elisabeth in de stal, een paar dagen geleden

Maar om een lang verhaal kort te maken, ik ging met Elisabeth kijken aan de Voert 9, ging door haar enthousiasme en de , zeg maar, uitdagende ruimte overstag en deed in 2018 mee aan de 8e editie van StalKunst9. Naar alle tevredenheid, zowel vanwege de sfeer als het succes. Dus toen ze na afloop te kennen gaf mij er heel graag weer bij te hebben voor haar jubileumeditie wist ik ’t wel. Ja, leuk, doen! 2020 stond in de agenda genoteerd. Dat bleek uiteindelijk typisch een jaar om te deleten. Waardoor ik dus pas een paar dagen geleden opnieuw met mijn bus vorstelijk de stal binnenreed. Naar het achterste deel waar jaren geleden de koeien naar buiten liepen via de grote staldeuren.

mijn bus achterin de stal

Want dat achterste deel is weer ‘mijn’ ruimte. Waar ik kan doen en laten wat ik wil. En waar levensgezel gelijk na het uitladen zijn trapvaardigheid kon tonen. Om die staldeuren te behangen met een aantal blauwbeschilderde banners. Allereerst natuurlijk een prima eyecatcher voor de bezoeker die aan de voorkant binnenkomt. Maar ook een mooie achtergrond voor het grote drieluik dat we er nu op hebben hangen.

’t Was wel wat uren doorpezen om de inrichting voor het overgrote deel op een middag voor elkaar te krijgen, maar ’t lukte. Op openingsdag 22 oktober nog even wat herordeningen en aanvullingen en het volk mag toestromen. De organisatie van de K10D schermt met zo’n 40.000 bezoekers in die 10 dagen. Of die ook allemaal naar StalKunst9 komen? Dat zou wel heel bijzonder zijn. De locatie is in ieder geval elke dag open van 11-17 uur. Waarbij ik ga proberen om ook zoveel mogelijk aanwezig te zijn. Want dat is nou juist een van de leuke aspecten daar. De geïnteresseerde bezoeker persoonlijk te woord kunnen staan. Maar ik wil toch ook graag zelf bezoekertje spelen op de andere plekken. Hoezo nieuwsgierig!

overzicht van de deelnemende kunstenaars aan StalKunst9 met links 2e van boven een van mijn mixed media uit ‘The 70-Series’

Intussen is de publiciteit al wel losgebarsten. In bijvoorbeeld de bij museum en galeriebezoekers ongetwijfeld bekende en altijd gratis verkrijgbare Kunst-&Museumkrant. De Noord-Hollandse uitgave is in een speciaal dik K10D nummer verschenen. Met daarin natuurlijk aandacht voor StalKunst9 en ene Toos van Holstein. Ook op internet kun je jezelf volledig verdiepen in dekunst10daagse.nl . Dat ik daarnaast de komende tijd mee in de bus ga blazen van de social media? Allicht! En let maar op mijn komende blogaflevering.

hier al vast een klein stukje van mijn expositiebijdrage, volgende week meer

Tot volgende week.

TOOS

Hoe King Henry VIII er voor zorgde dat ik met Dante en ‘Man on his Way’ in Londen kwam


Een paar weken geleden fietste ik ineens van mijn voorgenomen Dante-padje af door de Giro d’Italia. Overigens wel vanwege diezelfde Alighieri, Dante Alighieri. Want de uiteindelijke Giro-winnaar Bernal kan nu zalig slapen in een nieuw, roze pyjamashirtje met aan de binnenkant van de kraag de tekst ‘Disposto a salire alle stelle‘. ‘Gereed om naar de sterren op te stijgen.’ Lees hier maar na hoe dat alles in elkaar steekt. Maar nu ga ik me, zoals dat blijkbaar in wielertermen heet, herpakken. Voor die al  geplande etappe Franeker-Londen in mijn eigen Giro di Dante. Waarom Franeker daarin als startplaats fungeert,  is weer hier te vinden.

de City van Londen

De titel van mijn expositie daar in de Franeker Martinikerk, ‘De Mens op Weg’, is overigens wel frappant van toepassing. Want hoe kwam ik, mede met Dante in mijn  gezelschap,in Godesnaam terecht in Londen met de tentoonstelling ‘Man on his Way’? In de City nog wel. In die beroemde en beruchte Square Mile van banken en te duur betaalde directeuren, in de Dutch Church op een paar honderd meter van de Bank of England? Een Dutch Church, daar op die plek? Jazekers! En zelfs de aller, allereerste protestante kerk van Nederland.

oude afbeelding van de Dutch Church in Londen
het beroemde portret van Hendrik VIII, door hofschilder Hans Holbein de Jongere

Daar zit natuurlijk een verhaal aan vast. Een geschiedenisverhaal waarvoor ik even flink wat eeuwen terug moet. Naar King Henry VIII, naar Koning Hendrik VIII van Engeland, koning van 1509 tot 1547. Vooral bekend door zijn zes echtgenotes waarvan hij er twee liet onthoofden. Maar ook de man die ten eigen huwelijksfaveure ervoor zorgde dat Engeland zich uitwurmde onder de invloed van de almachtige Kerk van Rome en daardoor aan de basis stond van de oprichting van de Anglicaanse Kerk. De man die Roomse kerken en kloosters confisqueerde en daaraan een leuke belastingcent overhield. En de man die daardoor min of meer ongewild een steunpilaar werd voor de vele protestantse oproerbewegingen op het Europese vasteland. Je weet wel, Luther en zijn 95 stellingen (1517), Calvijn, hagenpreken, vervolgingen, inquisitie, brandstapels enz. Woelige tijden. Toch wel fijn, die vreedzame EU van tegenwoordig.

Om heel veel maar even heel kort samen te vatten, in 1550 kregen vervolgde, gevluchte protestanten uit de Noordelijke en Zuidelijke Nederlanden een deel van zo’n geconfisqueerde kerk toegewezen. Henry’s zoon en opvolger Edward VI schonk de Austin Friars Church in Londen aan die vluchtelingen en aan Nederlandse ex-pats avant la lettre. Want hoezo zou ‘buitenlandse werknemers’ alleen iets van deze tijd zijn? Hollandse brouwers, wevers, kunstenaars en allerlei andere vaklui gingen eeuwen geleden de Oost-Europeanen van nu al voor naar Engeland. Brexit? Hoezo?

Edward VI schenkt de permissie om in 1550 een congregatie voor Europese Protestanten op te zetten in Londen, schilderij toegeschreven aan Johann Valentin Haidt (1700-1780)
nog een paar oude foto’s van de Austin Friars Church

Die eerste protestante Nederlandse kerk werd in ons land zelfs heel lang aangeduid als ‘de Moederkerk’. En in die Moederkerk mocht ik dus in 2006 exposeren. Omdat de toenmalige dominee ervan mijn ‘De Mens op Weg’ in Franeker had bewonderd en gelijk dacht ‘maar dat wil ik ook in Londen’. Zogezegd zogedaan, want mij leek dat ook geen onaardig idee. En Dante hoefde ik niet te vragen, die was al een poosje dood.

ik zit even bij te komen in de voortuin van de Dutch Church
een wat ruimere blik op de kerk
een kijkje binnenin, vlak voor de opening van de expositie

Maar bovenstaande foto’s geven wel aan dat er sinds 1550 toch wel iets met die kerk was gebeurd. Om nou te zeggen dat die er nog middeleeuws uitziet? Nee, niet echt. Dat is de schuld van Hitler. In oktober 1940 werd de Dutch Church, net als veel andere gebouwen in Londen, door Duitse bommen compleet vernietigd. Maar in 1954 stond er weer een hele nieuwe, op dezelfde historische plek.

schilderij dat de officiële opening van het nieuwe kerkgebouw weergeeft

En daar dus vond op 5 maart 2006 de opening plaats van mijn ‘Man on his Way’. Met de Nederlandse ambassadeur als eregast. Samen met eigenlijk  ook Dante. Want zijn Divina Commedia lag ten slotte ten grondslag aan een aantal schilderijen daar.

in gesprek met de Nederlandse ambassadeur in Londen bij de vernissage van ‘Man on his way’
nog wat foto’s van de opening

Toch nog even terug naar de niet zo brave Hendrik. Want die man is uitermate boeiend net als de tijd waarin hij leefde en die hij ook sterk beïnvloedde. Door mijn tentoonstelling in Londen ben ik me er veel meer voor gaan interesseren en dus over gaan lezen. Zo schreef de Hilary Mantel een prachtige roman-trilogie over onze Henry en zijn raadsman Thomas Cromwell (Wolf Hall, Het boek Henry, De spiegel & het licht). Ze kreeg er zelfs twee keer de zeer begeerde Booker Prize voor. Maar ook verslind ik elk nieuw deel in de serie over de gebochelde Londense advocaat Matthew Shardlake van schrijver C.J.Sansom. Een fictief karakter dat spannende avonturen beleeft binnen een historisch volstrekt verantwoord raamwerk van historisch gegevens en feiten. Echt meeslepende verhalen. Dikke pillen met waar voor je geld. Ze beginnen nu ook, zo zag ik, in Nederlandse vertalingen te verschijnen. En met Dante ben ik ook nog steeds niet klaar. Tot volgende week.

TOOS

TOOS10 en de Afgeleiden van Fort Rammekens


Fort Rammekens bij Vlissingen

Van ’t een komt ’t ander en van ‘Dante700’ van de afgelopen twee weken dus zomaar een ‘TOOS10’.Echter, vrees niet, want via TOOS10 komt binnenkort zomaar weer een volgende Dante700 met persoonlijke bespiegelingen te voorschijn. De reden voor dit heen en weer gedoe? Juist deze week heb ook ik een mooi getal te vieren. En dat nog wel bij leven. Terwijl voor Dante700 de grote poëet Alighieri, Dante Alighieri, toch echt 700 jaar dood moest zijn.

Tien jaar geleden namelijk, om exact te zijn op de zonnige en warme zaterdagmiddag 23 april van 2011 n.C., vond de opening plaats van mijn anders dan andere expositie ‘TOOS’. In het oude Fort Rammekens. Aan de monding van de Westerschelde bij Ritthem en op een kanonschotafstand van Vlissingen. Een tentoonstelling met voor mij heel wat kunstzinnige gevolgen, heel veel Afgeleiden zogezegd, die nu 10 jaar later nog steeds doorwerken.

sfeerbeeld van de opening van ‘TOOS’ in Fort rammekens

Eerst wat voorgeschiedenis. Destijds beheerde het Zeeuws maritiem muZEEum in Vlissingen dat rond 1550 voltooide zeefort, in opdracht van Staatsbosbeheer. Een uniek locatie waar heel wat gewelddadige historie overheen is gegaan. De directie van het muZEEum vroeg mij in 2010 of ik in de ruimten van het fort gedurende de lente en zomer  van 2011 een unieke tentoonstelling wilde creëren. JAAAA, dat wilde ik wel. Oh ja, nog een kleinigheid. Het muZEEum was arm als een kerkrat en kon geen financiële ondersteuning geven, wel hand -en spandiensten.

bezig in het grote bastion van Fort Rammekens

Dat werd dus, zoals ’t in huidig jargon dient te heten, een uitdaging. Een grote uitdaging zelfs. En dat niet alleen financieel, maar ook omdat ik er mijn corebusiness, om nog even bij het managersjargon te blijven, niet kon uitleven. Olieverfschilderijen in te koude, te vochtige en te zoute lucht zoals daar in dat fort? No way! Die konden een half jaar later beslist naar de stort. Stripmaker Marten Toonder legde in zulke situaties altijd de woorden, “Tom Poes, verzin een list”, in de mond van zijn legendarische held  Heer Bommel. Heel veel listen heb ik toen verzonnen.

Zoals het werken op alu-dibond. Een toen net opkomende techniek waarbij ik afbeeldingen op een dunne kunststofplaat met aluminium bedekking liet drukken waarop ik dan kon doorschilderen. Die kunstwerken  konden wel tegen een koud, vochtig en zoutig stootje. Zo verzekerde mij ZWF uit Bolsward ten minste. Volkomen terecht, kan ik nu wel constateren.

een van de ruimten waar alu-dibonds kwamen te hangen

Beelden, dat moest ook geen probleem zijn. Maar juist in die tijd was ’t heel populair bij bepaalde types om ’s nachts bronzen beelden uit openbare ruimtes en particuliere tuinen te roven en om te smelten. De bronsprijs lag namelijk lekker hoog! Geen brons dus, geen denken aan. Maar toen vond ik in Veghel het bedrijf Tenax dat ook beelden in allerlei kleuren kunststof goot. Ook weer geregeld. Afgezien van het feit dat ik nog wel even een model in was moest maken.

werkend in mijn atelier aan het wasmodel voor mijn ‘Alice’

Verder hoge steigers met banners? Waarom niet. Dekzeil van een boot? Vast atmosfeer bestendig.

de in kunststof gegoten meisjes
een van de kunstwerken op dekzeil

En handgeschept papier? Ja, natuurlijk. Dat wordt ten slotte met behulp van waterbaden gemaakt en moest een vochtige atmosfeer dus wel kunnen weerstaan. Uit dat idee is toen een reeks monoprints ontstaan. Net zoals een video over het maken daarvan (staat ook op mijn YouTube kanaal).

enkele van de monoprints

Over video gesproken, in die donkere krochten van het fort kon ik natuurlijk ook mooi van allerlei op de muren projecteren. Drie beamers hebben er uiteindelijk een half jaar lang overuren staan te draaien. Zoals met ‘TOOS-the movie’. Een woordenloze film van negen minuten over mij en mijn kunst. Met speciaal ervoor gecomponeerde muziek van vriend en saxofonist Frank Düring en gemaakt door vriend en NPO-cameraman Peter Havermans. Die voor programma’s als EenVandaag en Nova/Nieuwsuur heel wat reportages filmde. Voor het script verzonnen we een begin met een nog kleine Toos. Met een heel inventieve filmische overgang van jong naar nu. Kijk maar.

een paar fotomomenten van opnames voor TOOS-the movie

Of ’t met al die ideeën hard werken was? Nogal! Want over de installaties die ik ook nog in gedachten had, zal ik ’t maar niet hebben. Maar het werd een succes met duizenden bezoekers. Hier nog wat foto’s van die opening op 23 april 2011. Met een overzichtsvideo van het totaal. Van hetgeen ik in zo’n 10 verschillende ruimten van het fort had gecreëerd.

nog een paar foto’s van de opening
video van de expositie ‘TOOS’

En die Afgeleiden nu 10 jaar later? Natuurlijk mijn brochure ‘TOOS’ van 32 pagina’s en TOOS-the movie. Verder ben ik nog steeds ben ik bezig met mijn alu-dibonds. Er hangen de nodige in tuinen, op veranda’s, in huiskamers, dat blijft lekker doorgaan. Net heb ik ook weer voor de tigste keer nieuwe kunststofmeisjes, mijn kleine Alice’s laten gieten. Die blijven namelijk steeds maar nieuwe woonadressen vinden. Voor alle ervaringen die levensgezel en ik nog steeds meenemen vanuit de wereld van stichtingen, subsidies en sponsoren is nu geen ruimte meer. Dat worden misschien nog wel eens andere verhalen. Hoe dan ook, TOOS10 is voor ons op komende 23 april een trotse toost waard. Tot volgende week.

TOOS

Mijn Reddersmonument en van toen het Veerse Meer nog het Veerse Gat was


Wat dit hierboven is? Mijn Reddersmonument in Veere. Op de hoek van Markt en Kaai. Op de muur van wat ooit het katholieke kerkje O.L. Vrouwe ter Snee was, schuin tegenover dat prachtige middeleeuwse stadhuis. Onthuld op 29 mei 2010. Een paar weken geleden was ik er weer  eens even  om te controleren of dat reddersmonument er nog steeds goed bij hangt. Dat maakte ook gelijk heel wat herinneringen los. Zoals dat het al onthuld had moeten worden op 11 januari 2008 en ook nog op een heel andere plek.

bij de ingang van de haven

Daar dus waar nu die kanonnen staan. En dan zo’n 5 meter hoog. Je begrijpt vast al dat dit een stukje recente Veerse  geschiedenis vormt in de lange historie van deze ooit zo rijke havenstad. Van toen het Veerse Gat, de directe verbinding met de Noordzee, nog lang geen afgesloten Veerse Meer was. En er op drukke dagen in de 16e en 17e eeuw tientallen handelsschepen voor anker gingen.

Schepen die bij heftige stormen op zee wel eens in nood kwamen en ook vergingen. Waarbij zeelui verdronken of op het nippertje werden gered.

Pas in de tweede helft van de 18e eeuw kwam er een soort reddingswezen op gang. Met als gangmaker de in Veere geboren Frans Naerebout (1748-1818). Voorganger van de velen die zich daarna inzetten voor dat reddingswezen. Zoals bijvoorbeeld nog op 11 januari 1958 kapitein Jan Minneboo en matroos Boete Minneboo. Die met hun reddingsboot en gevaar voor eigen leven op bijna miraculeuze manier de bemanning van de zinkende sleepboot Ebro veilig aan wal wisten te krijgen. Toen al beloofde de burgemeester dat daar een eremonument voor moest komen. Niet dus.

Frans Minneboo

En dat kon Frans Minneboo, zoon van Jan, niet laten gebeuren. Dat monument, een eerbetoon aan al die redders van eeuwen her, moest en zou er komen. Het liefst exact 50 jaar na die heldendaad in 1958. De laatste trouwens. Want een paar jaar later werd het Veerse Gat afgesloten. Dat is zelfs nog bezongen door de bekende troubadour Jaap Fischer. Luister maar.

Frans Minneboo richtte dus een stichting op. De Stichting Reddersmonument Veere, de SRM Veere. Vijf  Zeeuwse kunstenaars werden geselecteerd om een ontwerp te maken voor het monument. En, kort samengevat, mijn ontwerp werd ‘t.

maquette voor mijn Reddersmonument

Vanwege de figuratief vormgegeven symboliek. Met de vervaarlijke zeebodem en het opengewerkte lichaam van de drenkeling, bijna al een lege huls. En met de reddingsboot als windvaan bovenop de dubbel gelaagde golven. Voor zowel het visueel dramatisch effect als de gelaagdheid van het redden lang geleden. Want leverde een vergaan schip niet ook heel veel aangespoelde, te jutten en te verkopen goederen op?

Waar dit geheel moest komen wist ik gelijk. Op de kop van de haven waar vroeger al die schepen in en uit voeren. Recht tegenover de stoere 15e eeuwse Campveerse Toren, ooit onderdeel van de Veerse stadsmuur. Zo ongeveer moest ’t er ongeveer uit komen te zien.

gezien vanaf de hoek van Kaai en Markt

Maar toen kwamen de nimby’s in opstand. De lui van ‘ik ben wel voor, maar not in my back yard‘, niet in mijn achtertuin. Of eigenlijk dus nimfy’s. Not in my front yard, niet in mijn voortuin. Want, zoals dat werd verwoord in hun bezwaarschriften, ‘het past niet in onze vestingstad en bovendien zou bij plaatsing op de beschermde stadswallen het aloude silhouet van de stad worden aangetast’. Een heel curieus argument trouwens, dat van het silhouet. Want exact op de plaats waar het reddersmonument zou komen, stond eeuwen geleden een andere toren van de vestingwal. Zoals deze oude gravure van Veere laat zien. Maar ja, historisch besef is een rekbaar begrip.

links de gravure, rechts een uitsnede ervan, met links die toren tegenover de Campveerse Toren

Die toren schijnt ooit bij een zeer lage waterstand de haven in te zijn gegleden en is nooit meer opgebouwd. De tegenstanders liepen zelfs in de zomer op de Kaai toeristen te ronselen om hun bezwaar mee te ondertekenen. Ik heb me destijds ver gehouden van al dat gedoe, dat was aan de SRM Veere. Met pijn in het hart natuurlijk. Maar ik had van insiders wel begrepen dat Veere een politiek wespennest was en er mogelijk ook nog andere,meer persoonlijke belangen speelden. Uiteindelijk ging de oorspronkelijke opzet dus niet door, B en W haalden bakzeil. Maar geen haar op Frans Minneboo’s hoofd die er aan dacht zich schaakmat te laten zetten. De particuliere geldgiften waren overigens ook al binnen. Dus maakte ik een nieuwe, veel kleinere opzet voor die hoek bij Markt en Kaai. ’t Was toch ook mijn eer te na dat die redders niet geëerd zouden worden.

Het resultaat? Een groot feest op 29 mei 2010. Met redder Boete Minneboo en oud-Ebro-kapitein  Jan Bruins, beiden 85, als eregasten.

onthulling door Boete Minneboo en Jaap Bruins
en ondergetekende deed natuurlijk ook nog een woordje
een shanty-koor mocht natuurlijk ook niet ontbreken

Eind goed, al goed. Met dat nog steeds prachtig hangende reddersmonument. Tot volgende week.

TOOS

How much is that doggie in the window?


the doggie in the window
the doggie in the window

“How much is that doggie in the window?” Ik moest ineens denken aan dat liedje uit de jaren 50 toen ik “mijn hondje” daar zo met zijn snuit tegen de ramen van de grote toegangsdeuren naar mijn atelier zag staan. Op YouTube vond ik er zelfs nog een filmpje van met zangeres Petti Page. Maar dan wel met een heel wat kleiner hondje dan die reuzengrote buldog van mij (http://youtu.be/2AkLE4X-bbU)

buldog 1 In mijn blog van begin april schreef ik al over dat 1,6 meter hoge beest van witte kunststof dat ik zou gaan beschilderen voor het goede doel.  Geld bij elkaar krijgen voor het verder ontwikkelen van een medicijn tegen de dodelijke energiestofwisselingsziekte bij kinderen (zie www.thedogparade.com). Daartoe worden zo’n twintig honden geheel belangeloos beschilderd door diverse bekende kunstenaars uit het hele land. Die kunsthonden vormen met elkaar The Dogparade. Een expositie die door het hele land zal trekken vanaf de opening op 22 mei bij hoofdsponsor Leolux in Venlo. Dat tentoonstellingsprogramma is in volle ontwikkeling. Zeker is dat de Amsterdamse Stopera er ook al bij zit.

buldog 2

Maar dat is toekomst. Nu ben ik druk bezig om mijn buldog tot kunstwerk te verheffen. Omroep Zeeland was er al snel bij om hier een tv-uitzending aan te wijden. Kijk maar eens bij http://bit.ly/1iZ80sF . “Mijn hondje”  is op dit moment alweer heel wat verder in zijn ontwikkeling. Bijgaande foto’s getuigen daarvan.

buldog 3

Half mei moet ie helemaal zijn afgericht. Dan komt Mike Zeelen, stuwende kracht achter dit project, ‘m ophalen voor zijn drie lagen doorzichtige autolak. Want hij moet, zoals ’t een goeie hond betaamt, natuurlijk wel tegen weer en wind kunnen. Daardoor staat hij op zondag  1 mei tijdens de Middelburgse Kunst en Cultuurroute nog letterlijk en figuurlijk centraal staat in mijn atelier aan de Korendijk 56. Kom rustig kijken. Hij is aaibaar, bijt niet, kan heel goed tegen drukte en ik hoef hem ook niet uit te laten.

buldog 4

Leuk zou ik ’t ook vinden als ik zelf voor zijn toertocht door Nederland start een sponsorbaasje voor hem gevonden heb. Op zich hoef ik dat helemaal niet te doen, want daar zijn de organisatoren van het project  voor. Maar toch! Wat zou het mooi zijn als ik dat nog extra kan bijdragen. Want dit is echt een prachtig, goed opgezet initiatief. Suggesties zijn dus van harte welkom. Ik houd jullie op de hoogte. Tot volgende week.

TOOS

http://www.toosvanholstein.nl

http://www.toos.biz/

YouTube http://bit.ly/ij4Pag

Facebook http://www.facebook.com/TOOSvanholstein