Tagarchief: Cannes

Kunst die een verkeersfile veroorzaakt? Het bestaat!


Dit verhaal begint in juli in de Franse Var en eindigt vorige week bij het Waalse Wanlin. Of nee, eigenlijk begint ’t al in Nice. In het Mamac, het museum voor de moderne kunst daar. Een aantal jaren geleden alweer liep ik daar tegen een expositie aan van ene Bernar Venet. Nog nooit van gehoord, maar wel afkomstig uit het gebied boven Nice. Ik was direct geïntrigeerd door zijn monumentale, abstracte sculpturen. Heel eenvoudig, heel afgewogen, heel esthetisch. Weer wat jaren later ontdekte ik een enigszins verstopt, huizenhoog werk van hem dat sinds kort een nieuwe, veel prominentere plek heeft aan de bekende Promenade des Anglais in Nice.

de sculptuur van Venet in Nice

Steeds meer drong ’t tot me door dat hij eigenlijk behoorlijk beroemd was en in diverse landen grote sculpturen had staan in de openbare ruimte.

Een paar jaar geleden pas las ik een piepklein berichtje over de Venet Foundation, opgericht in 2014. Best curieus. Een in New York gevestigde stichting met een kunstpark bij Le Muy in de Var. Het gebied dat je vanuit het westen doorkruist voordat je via het Massif de l’Esterel afdaalt naar Cannes en Nice. Daar moest ik natuurlijk heen, naar dat kunstpark. Maar ja, ’t was slechts open in de zomermaanden op donderdag en vrijdag. En dan mocht je ’t ook nog alleen met een gids groepsgewijs betreden als je alles van te voren via internet had geregeld. Oh ja, ook heel merkwaardig, de toegangsprijs was in dollars. Iets belastingtechnisch? Vast wel!

Een vriendin, woonachtig in de Var, was ook heel nieuwsgierig naar die toch behoorlijk verstopte Foundation. Zij zorgde dus voor kaartjes op een vrijdagmiddag in juli. We waren toen toch onderweg vanuit Nederland naar Nice om van daaruit richting Gubbio te trekken (zie vorige afleveringen). Gewoon even een klein ommetje, meer niet. Maar wel een geweldige ervaring.

bij de parkeerplaats van het complex

Een prachtig onderhouden groot park aan een riviertje waar die grote sculpturen van Venet optimaal uitkomen. Een grote hal waar de cortenstaal elementen die hij gebruikt geheel esthetisch verantwoord liggen opgestapeld. Grote galerieruimten waar zijn eigen 2-dimensionale werk hangt en waar ook tijdelijke exposities van kunstvrienden van hem worden georganiseerd. Zoals nu van Claude Viallat, een oude kunstenaar waarmee mijn galerie Quadrige in Nice ook samenwerkt. En in dat alles liepen we in alle rust rond met een steeds weer uitzwermend groepje van maar zes personen.

elementen in de opslagplaats

expositie van Clauude Viallat op het terrein

Over smaak valt te twisten, dus ’t kan heel goed zijn dat Venet’s kunst niet jouw piece of cake blijkt te zijn. Maar dan nog kan de ambiance van het geheel je overdonderen.

Overigens hoef je binnenkort helemaal niet meer zo ver te rijden om werk van hem te kunnen aanschouwen. Want nu komt het Waalse Wanlin in beeld. Enkele weken geleden stuurde die vriendin uit de Var een mailtje over iets dat gaat gebeuren bij de E411. Die saaie, vrijwel recht toe recht aan weg tussen Brussel en Luxemburg. Die gaat nu wat minder saai worden met een kunstwerk van 250 ton staal en 60 meter hoog bij Wanlin. Al zichtbaar van kilometers afstand. En wie maakt dat? Bernar Venet! Wij natuurlijk nieuwsgierig naar waar dat dan wel zou zijn.

Afgelopen week, op de terugweg uit Gubbio in Wallonië aangeland, hadden we elkaar al aangekeken. Waar oh waar? Opeens reden we een volstrekt onverwachte file in. Eentje van anderhalve kilometer, zo werd aangegeven. Wegwerkzaamheden zeker. Het enige wat je dan kunt doen, is je aan dat frustrerende fileleed overgeven. Tot we plots ver vooruit een bruin getint, gebogen stuk staal de lucht in zagen pieken. ’t Zou toch niet dat … Ja, dat zou dus wel.

bezig met plaatsing van Arc Majeure

Ze waren al bezig om Venet’s Arc Majeur te verankeren in de benodigde 1000 ton cement. Daarvoor was één rijbaan afgezet. Een file dus voor en door de kunst. Daar konden we wel vrede mee hebben. Een animatiefoto laat zien hoe je straks van ver die Arc Majeur al kunt ervaren. Nu maar hopen dat nieuwsgierige en daardoor afremmende automobilisten er niet een permanente kunstfile gaan veroorzaken.

zoals ’t er uit moet komen te zien

’t Kan bijna niet anders, dit gaat een icoon worden. Hoger dan het Jezusbeeld in Rio de Janeiro, hoger dan het Vrijheidsbeeld van New York. Hier kan het noodlijdende Wallonië mee scoren. En dat voor ‘maar’ 2,5 miljoen. Ook nog geschonken door een Belgische industriebedrijf. Tot volgende week.

TOOS

Kunstzinnig dineren onder een Picasso


Ooit geluncht of gedineerd  te midden van originele werken van Picasso, Braque, Léger, César, Míro? Dat zijn toch niet de minsten in de kunstwereld van de 20ste eeuw. Nee? Dan heb ik een tip. Je moet er wel even een eindje voor rijden of vliegen, maar dan heb je ook wat.

Colombe 1Ik moest hier de afgelopen dagen aan denken omdat het bekende filmfestival in Cannes weer is losgebarsten. Met daarbij natuurlijk allerlei filmberoemdheden op de rode loper van het congrescentrum daar. Maar over Cannes gaat ’t hier niet, wel over La Colombe d’Or  in het nabijgelegen kunstzinnige vestingstadje Saint Paul de Vence. Daar zoeven deze week de Rolls-Royces en limousines af en aan om die beroemdheden in en uit te laden. Die prikken namelijk graag een vorkje in dat La Colombe d’Or, omringd door kunst van andere beroemdheden die overigens allemaal al wel het tijdelijke voor het eeuwige hebben verwisseld.  Ik heb zelf ooit drie maanden gewoond en gewerkt in Saint Paul dus La Colombe en die limousines zijn me niet onbekend. Ook de kunst daar niet, wat overigens niet betekent dat ik er regelmatig dat vorkje oppakte. Dat is tot enkele keren beperkt gebleven. Gewoon toch iets te prijzig voor een eenvoudig kunstenaar.

Chef Jeramie Robison of Cinq at La Colombe d’Or Hotel - Houston,

Maar hoe komt zo’n prachtige kunstcollectie daar aan de muren? Vooruit, een tweede tip. Open een restaurant/hotelletje in een gebied waar veel en ook veelal arme kunstenaars komen en laat ze met hun kunst betalen voor een koel glas bier, een vin de Provence, een maaltijd en een verblijf.  Dat deed in de jaren 20 en 30 van de vorige eeuw eigenaar Paul Roux van La Colombe d’Or. Niet voor niets stond op het uithangbord dat hij in 1931 aan de muur bevestigde “Hier, bij La Colombe, komt men te voet, te paard of per schilderij”. Paul Roux en later zijn zoon Francis hadden ’t in zich om met veel van die kunstenaars aan de Côte d’Azur een goede band op te bouwen. Zoals wel blijkt uit de anekdote dat zoon Francis in het atelier van Picasso een schilderij kon komen uitzoeken toen die had vernomen dat Paul niet lang meer te leven had. “Ik weet dat je vader houdt van wat ik maak, kom naar mijn atelier en zoek een doek uit dat hem zal bevallen”.

Colombe 3

Colombe 4

Na de Tweede Wereldoorlog ging dit proces door met bijvoorbeeld kunstenaars als César, Arman, Míro en Calder. Namen die je nu over de hele wereld in de musea voor moderne kunst tegenkomt.

Geen restaurant ter wereld heeft daardoor zo’n kunstcollectie aan de muur als La Colombe d’Or. Ik heb ze nooit gevraagd naar de verzekeringspremie die ze moeten betalen, maar ik kan me zo voorstellen dat die toch een deel uitmaakt van de prijzen op de menukaart. Trouwens, nog een derde tip. De lunch is er beslist goedkoper dan het diner.

Colombe 5

Over Saint Paul de Vence vallen overigens nog veel meer verhalen te vertellen. Maar dat komt dan misschien een andere keer wel eens. Tot volgende week.

TOOS

www.toosvanholstein.nl

www.toos.biz

YouTube  http://bit.ly/ij4Pag