Tagarchief: champagne

Sint Nicolaas en zijn Nederlandse mafkezen


Église Saint Laurent in Nogent-sur-Seine

Recent liep ik rond in de Église Saint Laurent in Nogent-sur-Seine en bedacht me ineens dat we in Nederland met z’n allen toch eigenlijk wel een uitzonderlijk en heerlijk stelletje mafkezen zijn. Dat ik in Nogent-sur-Seine was, een stadje in het champagnegebied, heeft een reden die hier nog wel eens ter sprake zal komen. Om bij voorbaat alcoholisch getinte misverstanden te voorkomen, ’t heeft niks te maken met dat bruisende spulletje.

De mafkezengedachte daar in Nogent hangt echter direct samen met de foto hieronder. Met daarop een schilderij dat al een paar honderd jaar in die Église Saint-Laurent hangt en waarop Sinterklaas staat afgebeeld. Twee keer zelfs.

schilderij met Sint Nicolaas, eind 18de eeuw

In het katholieke Frankrijk zie je die Saint Nicolas schilderijen veel meer dan in ons calvinistische landje. Net ook als in Italië. Maar ja, daar liggen dan ook zijn nog steeds ruim aanbeden, in de 12de eeuw uit Turkije weggeroofde oude knoken. Opgeslagen in een tombe van de basiliek van Bari. Ten minste, dat nemen we aan. Want van Turkse kant werd kort geleden ineens beweerd dat hij mogelijk nog steeds daar ligt. Heimelijk verborgen in een ondergrondse ruimte van de oude Sint Nicolaas kerk in het vroegere Myra. De plaats waar hij in de 4de eeuw bisschop was. In alle haast zouden de knokenrovers het verkeerde gebeente hebben meegenomen. Zie je dat al voor je? Erdogan die onze Nederlandse nationale heilige gaat uitbuiten!

archeologisch onderzoek in Demre (Turkije) aan de kerk van Sint Nicolaas

Maar waarom zijn wij eigenlijk een lekker stel mafkezen? Nadat Maarten Luther begin 16de eeuw allerlei godsdienstoorlogen op gang had gebracht met de verkondiging van zijn 95 stellingen, zijn we hier in Nederland een protestante natie geworden. Bij de beeldenstormen is op heel wat heiligenafbeeldingen de geloofswoede uitgeoefend. Weg ermee! Heiligen gaan we niet meer aanbidden. Duivelsgedoe! En wat zien we dit jaar? Komt er in Dokkum met een stoomboot zo’n heilige aan met een mijter met kruis op zijn hoofd en een kardinaalrode mantel om. Hoe katholiek wil je ’t hebben? Daarbij wordt hij ook nog eens door het stadsbestuur hartelijk welkom geheten en door duizenden ouders met hun kinderen uitbundig toegejuicht.

Toos van Holstein, steendruk St. Nicolas

Zouden ze dat destijds in datzelfde Dokkum met Sint Bonifatius ook zo hebben gedaan? Nou, zeker niet! Die werd door de ongelovige Friezen op gewelddadige wijze naar de hemelpoort van Sint Petrus verwezen. En nu? Nu staan al die protestanten en niet-meer-zo-erg-protestanten, ja, zelfs horden ongelovigen, een duidelijk katholieke heilige volop toe te juichen en te zingen. Hoe maf kun je zijn!

Oké, nu even serieus. Want eigenlijk heeft Sinterklaas zoiets best wel verdiend. Op dat schilderij staat hij op de achtergrond in vol kerkelijk ornaat bij een haven. Maar op de voorgrond geeft hij, anoniem gekleed, heel stiekem een geldbuidel aan een vader van drie dochters. Die kon zo zijn dochters redden van de prostitutie omdat hij voor geen van hen ook maar een losse duit als bruidschat te vergeven had. Tja, die goeie ouwe, romantische tijden. Zie hier gelijk ook de link naar die buideltjes met chocolademunten die de afgelopen tijd de Sinterklaasvakken in de supermarkt vulden.

Onze Sint verrichtte trouwens nog heel veel andere heldendaden. In stukken gesneden kinderen weer ongeschonden uit een pekelvat toveren. Of een kind redden dat per ongeluk door de moeder in een pan kokend water terecht was gekomen. Noem dat maar eens geen kindervriend. Of stoere zeemannen redden van een schip dat in een storm dreigt onder te gaan. En een hongersnood voorkomen door graan wonderbaarlijk te vermenigvuldigen. Zeg nou zelf, zo’n held verdient ’t toch om te worden toegejuicht?

reliëf in kerk in Nogent met de Sint die zeelieden redt van een heftige storm

Toch is dat toejuichen ooit wel kantje boord geweest. Want in onze 17de eeuwse Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden waren er behoorlijk wat van die stijf hervormde dominees die het klaarzetten van een klomp of schoen geloofsschennerij vonden. Profane afgoderij! Daar moest van hen zelfs een geldelijke boete op komen te staan. Maar gelukkig kwam ’t niet zover. We waren dan wel protestants maar er heerste officieel ook godsdienstvrijheid. Je mocht best katholiek zijn als je ’t maar niet al te uitbundig vierde. Zo was schilder Jan Steen (1626-1679) gewoon rooms. Maar hij moest wel kunnen leven. Daarom is ’t interessant dat hij zowel een katholiek als een protestants getint Sinterklaas- schilderij heeft gemaakt. At hij van twee geloofswalletjes? Waarschijnlijk wel. Hoe Nederlands wil je ’t hebben? Hieronder het katholieke schilderij.

Het meisje op de voorgrond heeft duidelijk een heiligenpop in handen. En het kleine kind rechtsboven houdt een soort speculaaspop van Sint vast. Nou niet direct reformatorisch. Maar op de protestante versie is al die roomsigheid plots verdwenen. Mooi toch? Die echte VOC-mentaliteit?

De vroegere geloofstweedeling speelt nu bij Sinterklaas geen enkele rol meer. Hoe kronkelig kan dus het historisch pad zijn. Wel schijnen er tegenwoordig wat probleempjes te zijn met Zwarte Piet. Maar dat is een ander verhaal. Tot volgende week.

TOOS

Advertenties

Masters of LXRY


Luxe, luxe, pure luxe, soms kitsch, soms extravagant en soms echt mooi. Waar? Op de Masters of LXRY. Wat dat is? De oude Miljonair Fair, ooit gestart in 2002 en de laatste paar jaar omgedoopt tot dat met die Masters. Waarbij LXRY staat voor Luxury. Normaal gesproken zou ik daar niet zo gauw heengaan. Dus waarom nu dan wel? Door mijn Cerby!

beurs 1

In de loop van dit jaar heb ik al een paar keer aandacht gegeven aan Cerby. De meer dan levensgrote kunststoffen buldog die ik beschilderde in het kader van The Dogparade. Een actie waarbij een aantal bekende Nederlandse en Belgische kunstenaars buldogs beschilderd hebben die nu als roedel en tentoonstelling rondreizen door Nederland (http://www.thedogparade.com/). Volgend jaar worden ze geveild en het geld gaat naar een heel goed doel. Het ontwikkelen van een medicijn voor de energiestofwisselingsziekte bij kinderen die daarmee worden geboren en daardoor maar een kort leven beschoren zijn.

Afgelopen weekeinde en maandag bezocht The Dogparade die LXRY Fair in een eigen, gratis ter beschikking gestelde stand op de Amsterdamse RAI. Daarbij had een kleine groep van de betrokken kunstenaars op zich genomen gezamenlijk een nieuwe hond te beschilderen. Wel allemaal op zich dan, op verschillende dagen. Ik had de maandag gereserveerd. De “Business Monday, de grootste netwerk- en borreldag van Nederland, een dag met tomeloze energie waarop captains of industry elkaar treffen”. Niet mijn woorden, maar die van de organisatie. Nou, dat beloofde dus wat, zeker omdat de toegangskaartjes voor die speciale dag nog duurder waren ook. Vijftig euro! Maar ik kon er dus wel gratis in om aan de hond te schilderen. Voor wat hoort wat.

beurs 1a

Natuurlijk heb ik ook de tijd genomen om rond te lopen, sfeer te proeven en foto’s te maken. Van Champagnebar tot Oestercompagnie, van Jaguar en Cadillac tot Ferrari, van een geheel door Jan de Bouvrie ingerichte villa tot de duurste horloges en sieraden. Eilandje bij Vianen kopen? Geen probleem, 9 miljoen maar! Helikoptertje om er te kunnen komen. Zeg ’t maar mevrouw, wat had u gehad willen hebben? Misschien ook nog een zwembad met model erbij?

beurs 1b

Wat je noemt een wereld die ik wel zijdelings ken van het regelmatig verblijven in mijn atelier in Nice aan de Côte d’Azur, maar die toch niet helemaal de mijne is. Een wereld voor mensen bij wie geld een min of meer abstract begrip is. Geld, wat is dat ook al weer? Oh ja, dat is een creditcard! Maar er is natuurlijk niets op tegen eens rond te dwalen tussen al die extravagantie en in de stand van The Dogparade te staan schilderen.

De gezamenlijke kunsthond zoals ik hem aantrof
De gezamenlijke kunsthond zoals ik hem aantrof

Op die gezamenlijke kunsthond had een aantal van mijn kunstbroeders elk dus al een eigen aandeel geschilderd. Maar tussen die delen was eigenlijk nog erg veel wit en erg weinig verband. Dus leek ’t mij een schone taak die verschillende stukken met elkaar te verbinden. En daarbij te gelijkertijd mijn eigen beeldtaal erin verwerken. Wel te midden dan van alle beursdrukte en bezoekers die graag een praatje met die schilderende kunstenaar wilden maken. De foto’s geven een beeld van dit proces.

Aan de slag
Aan de slag
In gesprek
In gesprek
Het werk vordert
Het werk vordert
Drukte
Drukte
Bijna klaar
Bijna klaar

 Al met al ben ik daar toch aardig wat uurtjes mee bezig geweest. Maar met het resultaat ben ik beslist niet ontevreden. Hoe ’t nu verder gaat met Cerby en zijn roedelgenoten? Ik houd jullie op de hoogte. Tot volgende week.

TOOS.

Leven als god in Frankrijk


Nice01 Het is een bekende uitdrukking, dat “leven als god in Frankrijk”. Maar ik kan aardig aanvoelen waar dat gevoel over het goede Franse leven vandaan komt. Dat krijg je wel als je regelmatig in Nice verkeert. Dat Parijs in het klein, maar dan op z’n Italiaans.

Nu ook weer. ’s Middags aangekomen met Transavia vanaf Rotterdam en ’s avonds gelijk aan tafel met kunstliefhebbers in diverse soorten en maten op een terras in het bergachtige achterland. Een kunstverzamelend echtpaar had mijn Niçoise galerist Jean-Paul Aureglia, mij en mijn lief, en nog een ander kunstenaarskoppel uitgenodigd. Hun nieuwe huis was bijna klaar, de kunstverzameling hing en dat moest gevierd worden. Met veel champagne en een overvloedige barbecue. En natuurlijk een bezichtiging van hun kunstverzameling. Zo stond ik dan ineens samen met hun voor één van de schilderijen die ze van mij hebben hangen op prominente plekken in de woonkamer.

Nice02

Loop ik de volgende morgen het Palais de Venise uit, het gebouw waarin zich mijn atelier/appartement bevindt, dan bots ik bijna tegen de markt aan die zich daar dagelijks tot 13 uur bij mij voor de deur en in de omgeving afspeelt. Groenten, fruit, vis, bloemen, wat al niet.

Nice03

’s Avonds is diezelfde omgeving omgetoverd tot een soort Quartier Latin met een keur aan restaurants. Allemaal met terras natuurlijk. Want vrijwel elke avond is ook een zomerse avond waarbij je tot laat buiten kunt zitten.

Nice04Tel daarbij ook nog maar op het strand met de beroemde Promenade des Anglais op loopafstand, net zoals trouwens ook vele musea. Acht gemeentelijke musea telt Nice, naast nog een aantal andere. Normaal zijn die acht vrij toegankelijk. Deze zomer moet je echter €10 toegang in totaal betalen vanwege een circuit van acht exposities die allemaal met Henri Matisse (1869-1954) hebben te maken. Die wereldberoemde kunstenaar die een groot deel van zijn leven in Nice woonde en er ook stierf. Maar daarover een volgende keer.

Nice05 Nu ben ik alweer terug in Middelburg. Na vanzelfsprekend een afscheidsetentje met Jean-Paul onder de arcaden van mijn favoriete plein in Nice, place Garibaldi. Leven als god in Frankrijk! Hoezo? Nu moet er echter weer worden gewerkt vanwege komende exposities. Ook daarover meer de komende tijd. Tot volgende week.

TOOS

www.toosvanholstein.nl

www.toos.biz

YouTube http://bit.ly/ij4Pag

Wasquehal II


Is er dan een Wasquehal I? Jazeker! Vorig jaar december schreef ik hier over een bezoek aan Wasquehal, een voorstad van het Noord Franse Lille. Liefhebbers van mijn werk die daar wonen, wilden graag een opdracht geven voor een schilderij in hun eetkamer. Nou, dat vond ik dus helemaal net erg. Maar voor zo’n opdracht wil ik altijd wel graag de ruimte zien waarvoor het werk is bestemd. Dan kan ik bij het schilderen rekening houden met de grootte van de wand, de kleuren, de inrichting en natuurlijk de opdrachtgevers zelf. Met andere woorden, met de totale  ambiance. We hebben toen afspraken gemaakt waarbij voor mij altijd belangrijk is dat ik in alle vrijheid mijn gang kan gaan. Maar daar staat voort de opdrachtgever ook alle vrijheid tegenover om nee te mogen zeggen wanneer het schilderij niet aan de verwachting voldoet. Dat is natuurlijk wel zo eerlijk. En als dat mogelijk is wil ik er ook het liefst in alle rust aan kunnen werken. Zonder tijdsdruk. Vandaar dus ook de tussenliggende periode van december 2011 tot november 2012. Met mijn manier van werken bak ik mijn olieverven ten slotte niet als warme broodjes.

Zo’n afspraak is natuurlijk best spannend. Want stel dat ik dan ik inderdaad dat “nee” krijg te horen! Gelukkig is dat in de loop van vele jaren nog maar een keertje voorgekomen. Dus dat geeft wel vertrouwen. Maar ik heb hoe dan ook bij het afleveren van zo’n opdracht toch wel altijd opnieuw de kriebels. Zo ook nu dus tijdens de tocht naar Wasquehal.

Maar de champagne, ik zat ten slotte in Noord Frankrijk, kon al heel snel ontkurkt worden. Ik had weer in de roos geschoten! L’heritage, de titel van het schilderij, was helemaal naar de zin. Een drieluik dat van rechts naar links voor mij het ontstaan van de wereld symboliseert. Vanuit de chaos naar de mens en de natuur en de verbondenheid waar we als mensen niet zonder kunnen.

Ik heb toch wel een heel mooi beroep als kunstenaar.  Mensen blij kunnen maken, van champagne, goeie wijn en een heerlijke Franse maaltijd mogen genieten en nog een lief die mij ’s avonds laat weer veilig door Frankrijk, België en de Westerscheldetunnel naar Middelburg loodst. Tot volgende week.

TOOS.

www.toos.biz

www.toosvanholstein.nl

YouTube  http://bit.ly/ij4Pag

Gewoon weer effe wennen


’t Was natuurlijk wennen, maar het Nederlandse klimaat zit wel zo stevig in mijn lichaam verankerd dat het geen echt probleem opleverde. De gewenning aan een maand lang lekkere  temperaturen en veel zon in Nice blijkt dan toch niet echt verslavend te werken. Want daar verbleef ik dus, in Nice. Om er ontspannen te kunnen schilderen in mijn atelier/appartement in het Palais de Venice.En natuurlijk omdat mijn expositie over de Ilias er gaande was in galerie Qvadrige. Lees enkele voorgaande afleveringen er maar op na.  Maar aan alles komt een eind.

Zoals met mijn iPad zitten op een zonnig  terras tegenover dat oude Palais. In het atelier heb ik namelijk bewust nog steeds geen internetverbinding. Dat leidt alleen maar af, te veel ruis. Maar sinds ik die iPad heb, kan ik het toch niet laten om op dat terras af en toe even een capucino of een pilsje te nemen, afhankelijk van het tijdstip van de dag, en gebruik te maken van hun netwerk. Aan een aardige buurvrouw geven ze namelijk wel hun code.

In die rust van Nice ontstond zo bijvoorbeeld een grote reeks aquarellen die ik in opdracht van de galerie maakte over de Ilias. En ook nog de lezing die ik aan het eind van mijn verblijf hield voor een grote groep leden van de Nederlandse Club aan de Côte d’Azur. Over “De Vrouw in de Kunst”, een favoriet onderwerp van mij. Na die lezing kon ik nauwelijks behoorlijk meer zitten gezien alle veren die ik gestoken kreeg in het lichaamsonderdeel dat voor dat zitten toch wel essentieel is. Overigens blijft dat leuk, complimenten krijgen.

Maar uiteindelijk moest er toch worden ingeladen voor de terugreis naar Nederland. Laat ’t toen net regenachtig zijn! Die terugreis was trouwens met een omweggetje van een paar honderd kilometer over Straatsburg. Om daar voor de galerie iets af te geven bij PASO. PASO?  Is dat één of ander Europees instituut? Nee hoor, da’s gewoon een kunstenaar. Maar wel één die in Frankrijk en Duitsland behoorlijk bekend is. Hij krijgt volgend jaar zelfs zijn eigen museum in de buurt van Straatsburg. De ontvangst was formidabel. Natuurlijk champagne, daarna een copieuze maaltijd met de nodige wijn, een goed bed en ’s morgens een lunch mee voor zeker twee dagen.

Nu wacht dus weer de Nederlandse herfst. Maar ook aanstaande vrijdag een opening bij Galerie de Leeuwenhoeve in Goirle. Tot volgende week.

TOOS

www.toos.biz

www.toosvanholstein.nl

YouTube  http://bit.ly/ij4Pag

Wasquehal. Wat is dat, Wasquehal? Nou, gewoon Wasquehal!


Wasquehal, een exotisch klinkend woord. En toch is het gewoon een voorstad van Lille in Noord Frankrijk.  Maar wat heeft Wasquehal met mij te maken? Ik ga proberen dat uit te leggen. Halverwege 2010 kreeg ik een éénregelig Engelstalig mailtje uit Frankrijk. ‘’Of ik binnenkort nog een expositie had in Lille of omstreken?’’.  Mijn antwoord was ‘’nee’’ gekoppeld aan de vraag over het waarom van dit mailtje. Hierdoor ontspon zich een mailwisseling met  afzender Gérard die leidde tot een keten van gebeurtenissen. Kort samengevat: Gérard had van mij een schilderij, ooit gekocht op een beurs in Kortrijk bij een galerie uit Knokke en dat werk hing in zijn tweede huis in de badplaats Le Touquet-Paris Plage. Daarbij vond hij dat mijn kunst goed zou kunnen aanslaan in Noord Frankrijk. Nou, wie was ik om dat tegen te spreken!

TOOS in gesprek met de Franse pers in Le Touquet

 Gérard kende in Le Touquet kunstliefhebber Georges en Georges kende daar weer Jean-Marie Wagner, eigenaar  van Galerie Derrière la Dune. Beide heren zaten dus op een bepaald moment bij Jean-Marie met een boek van mij. En ik zat als gevolg daarvan in januari van dit jaar bij Jean-Marie in de galerie. Resultaat? Afgelopen  mei een vernissage in de grootste galerie van die gerenommeerde badplaats. Want gerenommeerd is die plek zeker sinds begin 20ste eeuw tout chique Paris zich daar per trein heen spoedde. Het leek me wel leuk hier nog even de link te geven naar mijn YouTube-filmpje over die opening en de ambiance van Le Touquet  zelf http://youtu.be/ODYrSm98Iqo.

 Maar dit verhaal moet nog  worden rondgemaakt. Afgelopen zaterdag was ik door Gérard en zijn vrouw Josy uitgenodigd om met hen  in hun nieuwe appartement in Wasquehal het dejeuner te nuttigen. Op z’n Frans betekent dat dus een uitgebreide maaltijd met,  want het is ten slotte Noord Frankrijk, champagne vooraf. In de eetkamer staarden nog lege wanden ons aan (zie foto). En op zo’n wand komt volgend jaar een ‘’Toos’’ te hangen: een drieluik. Er zijn slechtere redenen te bedenken voor een bezoek aan Lille/Wasquehal!

  

Tot volgende week.

TOOS

www.toos.biz

www.toosvanholstein.nl

YouTube http://bit.ly/ij4Pag