Tagarchief: vernissage

Het leggen van een kunstei in Gubbio


de bovenstad van Gubbio

Ik hoorde eens beweren dat als alle vrijwilligers in Nederland een paar dagen zouden staken heel ons land direct volledig op z’n gat ligt. Nou zal dat wel niet gaan gebeuren, maar ’t is wel een interessante gedachte. Stel nou eens, op dezelfde manier, dat overal ter wereld alle stichtingen, foundations, fondaziones, Stiftungen, fundações, of hoe ze ook maar heten, plotseling met hun bezigheden zouden stoppen. Zouden we dan met z’n allen niet heel snel wanhopig met de handjes in onze wel of niet kalende kruinen zitten?

bij een van de toegangsdeuren naar de expositiezalen
levensgezel en Giampietro Rampini bezig met mijn ‘Greek tragedy’

Ik weet in ieder geval zeker dat ik dan nu niet in het Italiaanse Gubbio zou verkeren. Want daar hebben de stichting ‘Grenze(N)loze Kunst’ en de fondazione ‘Aion Arte Cultura’ voor gezorgd. Dan was er nu geen ‘Mostra Internazionale d’arte e artigianato’, geen ‘Art meets Craftmanship’ in deze prachtige oude stad in Umbrië, ook bekend door zijn keramisten. En had ik niet als uitgenodigd kunstenaar de eeuwenoude Sala degli Arconi onder mijn hoede mogen nemen. Maar stichtingen staken niet. Vorige week kon ik me dus helemaal uitleven. Met vanzelfsprekend de hulp van mijn ‘mano di tutti’. Maar ook met die van keramist Maestro Giampietro Rampini en een behulpzame medewerker van de gemeente. Die ’t totaal geen probleem vond om ergens in de hoogte mijn lange banners aan het plafond te bevestigen.

uitpakken met de Nederlandse curator Martin Impelmans

 

scherven brengen geluk, zeker die van keramist Rampini

 

overleg met Rampini over de keramiekopstelling op zijn tafel

Afgelopen zaterdag was in het stadhuis aan het prachtige PiazzaGrande de opening. Op z’n Italiaans natuurlijk. Wat dat betekent? Een opening om 18 uur waarbij het getal achttien natuurlijk best wel rekbaar blijkt. Waarbij de burgemeester en minimaal 4 tot 5 andere verantwoordelijken in het Italiaans ’t een en ander mooi dienen te verwoorden. En waarbij natuurlijk een geschenk wordt overhandigd aan de stad. In dit geval mijn steendruk ‘Fiësta’. Toch een heel leuke eer dat ik dit zelf mocht doen. Wel in het Engels. Want Italiaans hoort, jammer genoeg, niet tot mijn actief taalbeheer.

opening in het middeleeuwse stadhuis
overhandiging van mijn steendruk aan de burgemeester
het doorknippen van het lint
bezoekers in ‘mijn’ zaal bij de opening

Daarna volgde een optocht door dalende en slingerende middeleeuwse straatjes en dito trappen naar de expositiezalen. Al waar de burgemeester eerst nog even het traditionele lint moest doorknippen. Bij ‘mijn’ zaal nog wel! En toen mocht de prosecco gaan bruisen. Nou, zeg daar maar eens nee tegen.

Was er dan geen Italiaans diner,Toos ? Ja, allicht was dat er! Maar dan op zondagavond. In aanwezigheid van heel wat deelnemende kunstenaars. Ook weer zoiets waar geen nee bij hoort. Want die Italiaanse keuken? Daar lust ik wel pasta van!

Dus is het absoluut geen straf hier nog een aantal weken te ‘moeten’ verblijven. Onder andere om samen te werken met al genoemde Giampietro Rampini in zijn keramiekatelier. Een nieuw kunstavontuur waar ik echt naar uit kijk. Reken dan ook maar op meer Italiaans nieuws de komende tijd in de ‘Corriere della Toos’. Tot volgende week.

TOOS

Twintig jaar Kunstroute Middelburg, Zeeuwse Gasten, ZeBra’s, ZeDu’s en nog veel meer


Komend weekeinde start ie weer! Onze Middelburgse Kunst en Cultuuroute. Voor het twintigste jaar! Een prestatie die natuurlijk gevierd gaat worden, alleen nu nog even niet. Reken maar op  augustus. Dan bezetten we op vreedzame en kunstzinnige manier de Abdij. Het letterlijk en figuurlijke stadshart van Middelburg, die monumentale kern van waaruit in de 12e eeuw de stad werd uitgebouwd. Iets wat je nog steeds heel goed aan de plattegrond voor de kunstroute kunt zien (https://kunstroutemiddelburg.nl/).

plattegrond met te bezoeken adressen van de kunstroute

Maar nu eerst dus februari. De officiële aftrap van dit 20e jaar vindt zaterdag 2 februari ’s morgens al plaats in de Zeeuwse Concertzaal. Door burgervader Harald Bergmann in eigen persoon. Daarna moeten we ons als deelnemers met gezwinde pas richting ateliers en galerieën spoeden. Want helemaal tegen de gewoonte in begint deze eerste kunstroute van 2019 niet op de 1ste zondag van de maand maar al op de 1ste zaterdag. De oorzaak? Onze ‘Zeeuwse Gasten’.

in het midden mijn atelier aan de Korendijk 56

’t Begint namelijk al bijna een traditie te worden dat routedeelnemers een mede-kunstenaar uitnodigen voor een duo-expositier. Waarbij die gast hoe dan ook aan één voorwaarde moet voldoen: woonachtig zijn in Zeeland. Een echte Zeeuwse of Zeeuw die uit de klei omhoog is gegroeid hoeft ’t dus niet te zijn. Dat ben ik als zogenaamde ZeBra, een in 2001 in Middelburg aangespoelde Zeeuwse Brabander, ten slotte ook niet. Toen ik keramist Marion Kamper uit Wissenkerke als Zeeuwse Gast bij mij uitnodigde, bleek zij zelfs nog veel verder oostelijk te zijn geboren. Ze was een ZeDu, een Zeeuwse Duitse die door de liefde op de eilanden verzeild was geraakt.

Ten einde al die gasten ook echt een podium te geven besloot het kunstroutebestuur om dit jaar maar gelijk stevig van start te gaan. Met openingstijden op zowel de zaterdag als de zondag van 13-17 uur. Nu natuurlijk maar afwachten of de hopelijk vele bezoekers dat gebaar weten te waarderen.

keramisch object van mijn Zeeuwse Gast Marion Kamper

Zelf heb ik ’t in ieder geval druk zat. Want zoals ik hier vorige week al meldde, ben ik ook een Zeeuwse Gast geworden in eigen stad. In Sjakie’s Galerie namelijk, onderdeel van Sjakie’s Chocolademuseum aan de Vlasmarkt 51. Als ik zaterdag om 5 uur de deuren van mijn atelier sluit, moet ik gelijk als de wiedeweerga richting Vlasmarkt. Want dan begint daar de vernissage van mijn eigen Zeeuwse Gast optreden. Waar natuurlijk een ieder welkom is om er een verantwoord gezellige boel van te maken.

zo was ik maandag nog aan het inrichten in Sjakie’s Galerie
Toos van Holstein, El camino, olieverf 160-110 cm, te zien bij ‘De Mens op Weg

Die tentoonstelling duurt trouwens iets langer dan dat weekeinde. Pas op 30 maart is de finisage met tussendoor op donderdag 14 februari, toevallig Valentijnsdag, ook nog dat kunstdiner waarover ik vorige week schreef. Een Valentijnsideetje misschien? Voor nu tot volgende week.

TOOS

Onvoltooid Verleden Tijd


Mijn vorige weekeinde was, wat je noemt, lekker vol gepropt met allerlei afspraken en evenementen. Over de opening van mijn tentoonstelling op vrijdag 26 oktober bij galerie de Leeuwenhoeve in Goirle en de Dutch Design Week in Eindhoven schreef ik al. Maar van de reünie met oude academiegenoten in Tilburg deed ik nog geen melding. Het toeval wilde dat die reünie was gepland op zaterdag 27 oktober. En als je de topografie van Nederland nog een beetje in je hoofd hebt zitten, weet je dat Goirle en Tilburg op een , zij het enigszins grote, steenworp afstand van elkaar liggen. Mooier kan bijna niet, zou je zeggen.

Maar dat kon ’t dus wel. Want toen ik op die zaterdagmorgen het station van Tilburg uitliep, botste ik bijna direct tegen een affiche aan. Met, en dat is toch beslist niet onaardig, daarop de affiche van mijn expositie in Goirle. Een prima gelegenheid dus om daarvan, in gezelschap van een oude academievriendin, een foto te maken (zie hierboven).

Zo’n reünie met mijn vroegere kunststudiegenoten is toch wel iets heel speciaals. Hoe is ’t hen vergaan in de kunstwereld? Wie heeft zich op het kunstonderwijs gestort, wie is echt actief in de kunstwereld met bijbehorend galerie en museumcircuit? Wie woont nog in Nederland, wie zitten in het buitenland? Wie leven er nog? Want ook dat bleek niet bij iedereen meer het geval. Het werd een heel intense dag met ontzettend leuke contacten. Bij sommigen kon ik gewoon weer doorgaan met waar we meer dan 40 jaar geleden gebleven waren. Heel bijzonder!

En dan natuurlijk de foto’s. Eén daarvan vind ik beslist de moeite waard om te laten zien. Van zo’n “wild” academiefeest waarop ik ergens rond de 18 moet zijn geweest en waarvan sommigen zeiden “ben jij dat?”. Ja, inderdaad, dat was ik, daar midden op die foto, samen met een studiegenoot die deze mij onbekende foto had meegenomen. Zoiets maakt toch wel heel veel herinneringen los.

Trouwens, wat andere foto’s betreft, ik had in de blogaflevering van vorige week beloofd aan te zullen geven wanneer er van de vernissage bij de Leeuwenhoeve een diashow op mijn website te zien zou zijn. Nu dus! Klik maar op http://www.toosvanholstein.nl/goirle2012/goirle2012.html .

Dan krijg je een goede indruk van de galerieruimtes, de opening zelf en mijn schilderijen en beelden daar. Tot volgende week.

TOOS

www.toos.biz

www.toosvanholstein.nl

YouTube  http://bit.ly/ij4Pag

 

 

 

 

 

Brabantse sferen


 

Ik hou wel van af en toe een feestje. En de opening van een expositie van mij ervaar ik toch altijd op die manier. Dus afgelopen vrijdag was er zo’n feestje. Bij Galerie de Leeuwenhoeve aan de Abcovenseweg 25 in Goirle (www.deleeuwenhoeve.nl). John Theuws en Erica Dodde zijn daar dit jaar met hun galerie begonnen in een prachtige ruimte. Bijgaande foto’s getuigen daar van.

Daarbij komt nog dat een tentoonstelling in Brabant voor mij altijd een speciaal tintje heeft. Ik heb er een grote kunstachterban waardoor zo’n vernissage ook altijd een feest van ontmoetingen wordt. Want naast genodigden van de galerie duiken er dan ineens bekenden van mij op die ik vaak al een poos niet heb kunnen zien en spreken. Zo ook dus nu. Met andere woorden, een heel geanimeerde, zeer goed verzorgde avond in een mooi uitgelichte grote galerieruimte in gezelschap van veel lieve vrienden en nieuwe liefhebbers van mijn werk. En met, al zeg ik ’t zelf,  een heel mooie, kleurrijke tentoonstelling.

Ik ga nog een selectie maken uit de gemaakte foto’s voor een diashow op mijn site www.toosvanholstein.nl. Als die klaar is, kom ik dat hier in dit blog natuurlijk wel vertellen.

Omdat ik toch in Brabant was, heb ik er maar gelijk een bezoek aan de Dutch Design Week aan vastgeplakt. Want als ’t even kan wil ik dat evenement niet missen. Bijna 1500 vormgevers en ontwerpers van over de hele wereld die hun kunnen laten zien op de oude fabrieksterreinen van Philips in Eindhoven. Dat gebied wordt langzaam maar zeker omgetoverd tot een broeinest van creativiteit in samenhang met modern wonen en uitgaan. “The place to be” voor de cultuurliefhebber.

Als je ziet wat er tegenwoordig allemaal kan met nieuwe materialen en nieuwe, vooral ook digitale technieken! Dat is echt smullen. Niet alleen voor mij maar ook voor de 200.000 bezoekers die er afgelopen week waren. Druk, druk, druk dus. Met een opvallend gemeng publiek. Jong en oud, alle bevolkingsgroepen door elkaar. Design is in, da’s duidelijk. En mijn oude woonstad Eindhoven zit daarbij als een spin in het web. Voor de editie van komend jaar ga ik beslist meer tijd uittrekken om al die mogelijke en onmogelijke uitingen van de menselijke fantasie op ontwerpgebied wat uitgebreider te bekijken. Tot volgende week.

TOOS

www.toos.biz

www.toosvanholstein.nl

YouTube  http://bit.ly/ij4Pag

Een tevreden TOOS


Een paar weken geleden kondigde ik het al aan. De opening van mijn tentoonstelling bij Galerie Qvadrige in Nice. Maar met een 1-wekelijks blog heeft ‘t natuurlijk weer even wat tijd nodig om daarvan verslag te doen. Zeker als ik er dan nog met behulp van mijn Apple een diashowtje bij wil presenteren dat ook op mijn kanaal op YouTube http://bit.ly/ij4Pag geladen moet worden. Maar dat is in de tussentijd gebeurd. Daar is ie nu te zien met de link http://www.youtube.com/watch?v=C1W76bQBlkk&feature=share&list=UU-_M6On6-UhugBurDcImIsA

Ik schreef destijds al iets over het thema van die tentoonstelling. De Ilias van Homerus, dat oude Griekse epos over de verovering van Troje. Lees het nog maar eens na in die aflevering van twee weken geleden. Wat ik daarin nog niet vertelde is de manier waarop de galeriehouder Jean Paul Aureglia zijn kunstboeken in beperkte oplage maakt. Nog steeds op een handpers! En de loden lettertjes zet hij nog steeds met de hand. Precies zoals het vroeger ook gebeurde. Ik weet nog goed dat in de jaren 70 die letterbakken heel populair waren om als decoratie aan de muur te hangen, het liefst met allerlei prullaria erin. Nou, bij Jean Paul zitten daar nog steeds loden letters in van een bepaald type. En als die uiteindelijk oud en versleten zijn, heeft hij steeds meer moeite om goeie vervanging te vinden. Loden letters worden zeldzaam. Heb je er trouwens ooit over nagedacht wat er gebeurt bij een zetfout in één van de eerste paginaregels waardoor alle volgende regels opnieuw moeten worden gezet? De betekenis van het woord “monnikenwerk” wordt dan ineens heel erg duidelijk!

De vernissage was overigens heel geslaagd. Een mooie presentatie, Hollandse vrienden, veel Franse vrienden, klanten van de galerie, de nodige wijn natuurlijk en als afsluiting het onvermijdelijke diner met enkele speciale genodigden. Dat betekende dus dat ik pas ver na middernacht tevreden mijn Niçoise bedje inrolde. Tot volgende week.

TOOS.

www.toos.biz

www.toosvanholstein.nl

YouTube  http://bit.ly/ij4Pag

FEEST!


Afgelopen zondag 4 maart was het dus feest voor Sophie en Klaas Elzinga. Ook voor mij trouwens. Voor hen ging een droom in vervulling met de officiële opening van hun Galerie Kesk-Art in Workum. En voor mij was het heel prettig erbij te mogen zijn met een zaal gewijd aan mijn schilderijen. Een ruimte waar tot voor kort het werk van de bekende Friese kunstenaar Jopie Huisman( 1922-2000) werd getoond. Maar, zoals ik een aantal weken geleden al schreef, is het druk bezochte Jopie Huisman Museum verhuisd naar de overkant van de straat. Daardoor kwam het Sleeswijckhuys, een prachtig  patriciërspand  uit de 17de eeuw, vrij. Nu hangt en staat het dus opnieuw weer vol met kunst.

Dat is voor Sophie en Klaas natuurlijk niet zomaar van een leien dakje gegaan. Bij zo’n project komen er altijd onvoorziene problemen op je pad. De verlichtingsarmaturen die je bestelt, willen maar niet komen. In dat Sleeswijckhuys, één van de vele rijksmonumenten die in Nederland worden beheerd door de bekende vereniging Hendrick de Keyser, mag je niet zomaar ergens een spijker in de muur slaan. De grote zolderruimtes zodanig opknappen dat  kunst er echt goed tot haar recht komt vergt dus veel denkwerk en vakmanschap.  Ook alles eens een keer weer goed schoonmaken en opnieuw schilderen kost heel veeltijd. Enzovoort, enzovoort. Dan ben je daarna wel toe aan een feestje.

Enkele honderden genodigden mochten daar van Sophie en Klaas aan meedoen. Overigens pas echt nadat Hans Wiegel, politiek coryfee en oud-commissaris van de Koningin in Friesland, de officiële opening had verricht.  Het werd een geanimeerde middag in Workum. Kunst van niveau in alle ruimten, muziek, wijn, hapjes van een in Friesland gerenommeerd restaurant. En daarbij  nog verkoop. Want dat laatste is voor de galeriehouders en voor mij als kunstenaar toch zeker niet van belang ontbloot!

De tijd sinds zondag was te kort om een video in elkaar te zetten van deze vernissage. Maar het materiaal is er wel, dus ik ga mijn best doen om die bij de volgende blogaflevering te kunnen tonen. Dan kan iedereen die niet was uitgenodigd ’t nog een beetje meebeleven op YouTube. Tot volgende week.

TOOS.

www.toosvanholstein.nl

www.toos.biz

YouTube http://bit.ly/ij4Pag