Tagarchief: Vietnamveteraan

Mijn genderneutrale Maya Indiaantje, ReisKunst deel I


‘For me art is travelling the mind’ is natuurlijk niet zomaar mijn kunstenaarsslogan. Want ik reis wat af in mijn geest, zowel buiten mijn atelier als erin als daar uiteindelijk al dat reizen zijn beslag krijgt. Maar regelmatig ook is er het echte, fysieke reizen aan vooraf gegaan. Zoals ik dat ook vorige week al beschreef, geïnspireerd door die prachtige expositie over Frida Kahlo en Diego Rivera in het Amstelveense Cobra Museum.

En omdat ik de komende tijd heel veel concentratie nodig zal hebben voor dat ‘mind travelling’ (het waarom komt deze maand nog wel) bedacht ik me dat de komende weken een paar makkelijke, persoonlijke  reiskunstverhalen wel op zijn plaats zijn. Reisverhalen dus die uiteindelijk resulteerden in schilderijen. Zoals over dat genderneutrale Maya Indiaantje.  Gevolg van mijn Mexicoreis die ik al aanhaalde in mijn vorige-week-blog. Heel toepasselijk ook in deze tijd van de LHBTIQ+ discussies. Probeer zelf maar in te vullen waar die letters voor staan. Die + is natuurlijk voor wat er in de komende tijd mogelijk aan nu nog onbekende diversiteit bij kan komen.

Dat Indiaantje staat hierboven. Tussen twee Amerikanen in. De rechter een Vietnamveteraan, de linker zijn vriend. De H dus. Dat Indiaantje was onze gids naar de Maya-ruïnes van Yaxchilan. Één van de vele eeuwenoude Maya complexen in Mexico en Guatemala. Maar wel een heel bijzondere. Nog net liggend in Mexico, aan de grensrivier met Guatemala en destijds alleen bereikbaar via een urenlange tocht over kronkelige voetpaden door de jungle. Daar ging je als suffe Westerling echt niet op eigen houtje aan beginnen. Vandaar dus dat volledig in het oerwoud thuiszijnde Indiaantje als gids. Na een pittig schommelende en schokkerige  reis in een busje, met die Amerikanen als medepassagiers, opgepikt op een erf middenin  de jungle.

ruïnes van Yaxchilan

Eerst dachten we met een meisje te maken te hebben. Maar tijdens een plaspauze in de zo’n vier uur durende wandel/strompeltocht  naar Yaxchilan kwam er een piemeltje onder dat lange hemd vandaan. Verrassing dus! Bij latere navraag bleek ‘zijn’ Mayastam geen onderscheid te maken tussen jongens en meisjes tot ze geslachtsrijp werden. Meisjes en jongens hadden dan ook allemaal van dat gitzwarte lange haar en droegen ook allemaal hetzelfde type hemd. Zeg maar genderneutraal avant la lettre. Niks geen gedoe met roze voor de meisjes en blauw voor de jongens. Pure westerse kul!

Die tocht was er trouwens één om nooit te vergeten. Op vier uur sjouwen hadden we sowieso al niet gerekend. Maar met nog een Vietnamveteraan erbij die panisch was voor het oerwoud? Als er plassen lagen op het pad, want regentijd, waren we geneigd tussen de bomen ernaast door te gaan lopen. Onze sportschoenen mochten eens nat worden. Dan was ’t ‘Don’t touch those trees, they could be poisoned’! Geen echt vertrouwenwekkende, gezellige mededeling.

De ruïnes van Yaxchilan waren trouwens absoluut de moeite waard. Verborgen liggend in en gedeeltelijk overwoekerd door het oerwoud. Niemand behalve wij vieren en ons Indiaantje. Een sfeer die ik nooit zal vergeten.

Maar toen moest de terugtocht nog beginnen! Want waarom moest die heenwandeling nou vier uur duren? Tja, lukte ’t Indiaantje ons duidelijk te maken, er was wel een kortere weg maar die was veel moeilijker begaanbaar. Nou, vonden wij, doe ons die toch maar. Dat werd dus de Tocht der Tochten. Want Indiaantje had natuurlijk helemaal gelijk. Een vetmodderig junglepad waar zich over de volle breedte plassen over honderden meters aaneen bleven rijgen. Plassen waar ook paarden doorheen hadden gelopen. Met als gevolg diepe paardehoevenkuilen die je natuurlijk niet zag. En waar je, als je erin stapte, stevig in wegzonk en vastgezogen werd. Daar mocht je dan af en toe je los getrokken, zeiknatte schoen uit opvissen. Tot de knieën raakten we modderzwart. Zompe, zompe, zompe. Dacht je ‘voorbij die bocht wordt ’t vast wel droog’, zag je weer een paar honderd meter plas zich voor je uitstrekken. Waarvan je dus niet wist hoe diep die was en hoeveel paardenhoefkuilen je tegen zou komen.

Dat reisavontuur vergeet ik nooit meer. Net zo min als ons genderneutrale Indiaantje. Logisch dus dat daar een schilderij uit voortkwam.

Toos van Holstein, Yaxchilan (olieverfschilderij)

Oh ja, tegenwoordig kun je Yaxchilan, zo vond ik op internet, in drie kwartier varen per boot bereiken. Waar blijft toch het avontuur!

Komende keer Jemen. Een fascinerend land dat nu door machtswellustelingen helemaal naar de gallemiezen wordt geholpen. Met behulp van, onder andere, westerse wapens. Tot volgende week.

TOOS